ละครเงา

ก่อนการกำเนิดภาพยนตร์และโทรทัศน์ ชาวกัมพูชาต่างชื่นชอบการชมและเพลิดเพลินกับละครเงาแบบดั้งเดิม หรือละครเงา ด้วยความก้าวหน้าของความบันเทิงมวลชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเทคโนโลยีและสื่อใหม่ ๆ เช่น เฟซบุ๊กและยูทูบ ความนิยมของละครเงาแบบดั้งเดิมจึงลดลง กลายเป็นรูปแบบศิลปะที่ไม่เป็นที่นิยม ยิ่งไปกว่านั้น รูปแบบศิลปะนี้ยังเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์หากไม่ได้รับการอนุรักษ์และดูแลรักษา ปัจจุบัน ละครเงา ... เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ละคร เงา ฌาคส์ บรูเนต์ กล่าวเสริมว่า “บางครั้งรูปแบบนี้เรียกว่า “นางถุมหลวง” และเป็นรูปแบบศิลปะการแสดงเก่าแก่ในกัมพูชา” ศาสตราจารย์เชง ฟอน เคยกล่าวไว้ว่า “จากการวิเคราะห์ศิลปะเขมร เราสามารถสันนิษฐานได้ว่าการเชิดหนังตะลุงมีต้นกำเนิดมานานก่อนยุคพระนคร” พิช ทัมคราเวล เขียนไว้ในหนังสือของเขาเกี่ยวกับหนังตะลุงขนาดใหญ่ว่า ศิลปะการเชิดหนังตะลุงเฟื่องฟูในสมัยพระนคร การเชิดหนังตะลุงขนาดใหญ่แสดงเฉพาะฉากจากรามายณะ ซึ่งชาวเขมรเรียกว่า “พระราม เกรุต” การเชิดหนังตะลุงขนาดใหญ่ถูกฉายขึ้นบนจอเพื่อสร้างเงา ปัจจุบันในกัมพูชามีการเชิดหนังตะลุงสามประเภท ได้แก่ หนังตะลุงขนาดเล็ก (หนังตะลุงขนาดเล็ก) หนังตะลุงขนาดใหญ่ (หนังตะลุงทาสี) และหนังตะลุงขนาดใหญ่ (หนังตะลุงขนาดใหญ่) นอกจากนี้ ควรสังเกตว่าการแสดงหนังตะลุงขนาดใหญ่เป็นการแสดงหนังตะลุงขนาดกลาง ไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อการแสดงหนังตะลุง และจะแสดงในเวลากลางวัน

การแสดงหนังตะลุงขนาดใหญ่เป็นรูปแบบศิลปะที่ผสมผสานดนตรี เพลง บทกวี การเชิดหุ่น ภาพวาด ประติมากรรม ประติมากรรม การเต้นรำ และท่าเต้น ในอดีตช่างทอหนังตะลุงเป็นผู้ชายทั้งหมด (ปัจจุบันเราเห็นช่างทอหนังผู้หญิงด้วย) ทอหนังตะลุงไว้ด้านหน้าและด้านหลังผืนผ้าใบสีขาวด้วยไฟ โดยใช้คบเพลิงหรือมะพร้าวแห้ง (ในอดีต) หรือใช้เครื่องฉายโปรเจคเตอร์ (ในยุคปัจจุบัน) การเผาคบเพลิงหรือมะพร้าวเป็นที่นิยมมากกว่าเพราะให้เงาที่สดใสกว่าดอกไม้ไฟในปัจจุบัน การแสดงของช่างทอหนังตะลุงขนาดใหญ่ส่วนใหญ่จัดขึ้นในเวลากลางคืน ในช่วงเทศกาลประจำชาติหรือเทศกาลทางศาสนา ช่างทอหนังตะลุงของช่างทอหนังตะลุงขนาดใหญ่อาจมีความสูงได้ถึงสองเมตรและหนักได้ถึงเจ็ดกิโลกรัม ช่างทอหนังตัวใหญ่ไม่มีแขนและปากที่ใสสะอาดเหมือนช่างทอหนังตัวเล็ก ช่างทอหนังซึ่งเป็นนักเต้นเช่นกัน ต่างจับช่างทอหนังแต่ละคนไว้ แล้ววางช่างทอหนังไว้บนผืนผ้าสีขาวที่มีไฟลุกโชน พวกเราคนรุ่นต่อไปมีหน้าที่ที่จะต้องทำความเข้าใจ รัก ให้คุณค่า อนุรักษ์ ส่งเสริม และส่งเสริมศิลปะอันทรงคุณค่านี้ต่อไปในอนาคต ความพยายามและการผลิตต้องมีความหมายและจำเป็นสำหรับเยาวชนผู้เป็นทายาททางวัฒนธรรมในอนาคต เมื่อพวกเขาเข้าใจ เห็นคุณค่า และเห็นคุณค่า พวกเขาจะตระหนักถึงหน้าที่และพันธกรณีของตนในการอนุรักษ์และธำรงรักษามรดกทางวัฒนธรรม

บทความต้นฉบับ: ดร. แซม แซม แอง